Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Çıkmak istemiyor. -Ne?
İçeride kalmak istiyor.
İyi de neden?
Dünya çok boktan, diyor.
Alerjiniz var mı?
-Hayır ama… -Lütfen kıpırdamayın.
-Peki. -Bacaklarınızı açın lütfen.
Nefes alın.
-Rahatlayın. -Peki.
Başarabilirsin ufaklık.
Tamamdır. Bitti.
-İyi iş çıkardınız. -Bravo.
İşte bu kadar.
Bravo.
-Ne oldu? -İçeride kalmaya karar verdi.
-Kim? -Mateo. Çıkmak istemiyor.
İçeride makas vardı.
Şimdi ne olacak?
Bilmiyorum.
Kendini nasıl besleyecek?
Beni yer herhâlde.
Seni de.
BARDO, BİR AVUÇ DOĞRUNUN YALAN YANLIŞ GÜNCESİ
Metro Expo Hattı'na hoş geldiniz.
Bu trenin son durağı
Santa Monica Merkez İstasyonu'dur.
Bir sonraki durak Expo Park/USC İstasyonu.
Bu normal mi?
Şu ses. Normal mi?
Metro'yu tercih ettiğiniz için teşekkürler.
Güvenliğimiz en büyük önceliğimiz.
Değerli eşya ve paranızı ortada bırakmayarak bize yardım edin.
Sorun olduğunda Metro güvenliğini çağırın
ya da 888-950-SAFE yardım hattını arayın.
Bir şey görürseniz bildirin.
Bir sonraki durak La Cienega Jefferson İstasyonu.
Çoğu insanın dedikodu sandığı şey meğer gerçekmiş.
İki ülke arasında artan gerilimin ardından…
Siktir.
…Meksika Başkanı Carlos Soler
Dışişleri Bakanı'yla görüşmek için Beyaz Saray'ı ziyaret etti.
Detaylı bilgimiz yok ama kaynaklarımıza göre
ABD hükümeti, Amazon'un
Meksika eyaleti Baja California'yı satın alma planını onaylamış olabilir.
Evet, doğru duydunuz. Amerikan çokuluslu şirketi Amazon
Meksika'nın Baja California eyaletini satın almak istiyor
ve ABD hükümeti de bunu destekliyor.
Başkan Halbrook ve Soler basın konferansında bunları söyledi.
Sınırlar insan yapımıdır.
Bu sınırlar da insan ihtiyacına tabi olmalıdır.
Sınır, aşağı çekilse bir üçüncü dünya bölgesi
vaat edilmiş birinci dünya ülkesi olabilir.
Meksika Başkanı Soler ve ben bu tarihi alımın
iki ülkeyi de onurlandırmasını istiyoruz.
Emperyal boyutların bu ekonomik entegrasyonunu kutlamalıyız.
Müzakere, işgal değil.
Bu satıştan fayda sağlayacak olan Meksika halkıdır…
Sizi bekliyor.
Büyükelçi Jones.
Bay Gama.
Sizi kaleye mi yerleştirdiler?
Hayır, akşam burada bir etkinlik var, Meksika hükümeti konuşma yapmamı istedi.
Akşamüstü prova var.
Buralara kadar geldiniz, kusura bakmayın.
Hayır, sorun değil.
Bir an Başkan Halbrook sizi Meksika İmparatoru olarak atadı sandım.
Daha değil.
Dışarıda neler oluyor?
Bildiğiniz üzere
Meksika-Amerika Savaşı'nın bitişinin 175. yılı için kutlama yapıyoruz.
-"Kutlama" mı? -Anma töreni.
Evet ama açıkçası o bir savaş değildi. İşgaldi.
İki tarafta da gencecik adamlar birbirine silah tuttu.
-Çok can kaybedildi. -Birkaç bin kişi kaybettiniz.
Biz fazlasını, ülkemizin de yarısını kaybettik.
Açıkçası siz kaybetmediniz.
Haklısınız çünkü direkt el koydunuz.
-Parasını ödedik. -Evet.
Evet, 15 milyon peso.
Geçmişi konuşmayalım. Çay alır mısınız?
Hayır, sağ olun.
Aylardır Başkan Halbrook'la röportaj yapmaya çalışıyorum.
Hatta özel kalemine
Beyaz Saray'ın peyzajını ücretsiz yaptırma sözü bile verdim.
Siz de!
-Sonunda size yardım edebilirim galiba. -Sahi mi?
Başkan'la Oval Ofis'te bir saatlik özel röportaja ne dersiniz?
-Ciddi misiniz? -Evet.
-Ama sizden bir ricamız olacak. -O kadarını anladım.
Başkan, Latin Amerika için önemli bir ses olduğunuzu biliyor.
Aylardır yeni anlaşma için çalışıyoruz.
-O yüzden onunla konuşmak istiyorum. -Dinleyin.
Bu yönetimin, Meksika başta olmak üzere Latin toplumuyla köprü kurması çok mühim.
Siz de kazandığınız Alethea Ödülü'yle
harbi gazetecilik dünyasında önemli bir yere geçeceksiniz.
Konuşmamı değiştirmeyi kabul etmem, biliyorsunuz.
-Yazmadınız sanıyordum. -Yazmadım.
O zaman değiştirmenize de gerek kalmaz.
Belki bu özel röportajı düşünerek yeni bir konu bulursunuz.
Neyse, siz bir düşünün.
Sakıncası var mı?
Hadi bakalım.
Sizi geçireyim.
Aileniz nasıl?
İyi, teşekkürler. Herkes iyi.
Bana buraları gezdirmeniz gerekecek.
Çocukken buraya gelirdim.
Burada mı okudunuz?
Yok, Niños Héroes'u öğretmek için getirirlerdi bizi.
-O ne, biliyor musunuz? -Evet.
Yok. Hayır, bilmiyorum.
Meksika-Amerika Savaşı'nın sonlarına doğru bir grup harbiye öğrencisi
Amerikalı askerler tarafından bu kalede kuşatılmış.
İşin aslı şu, bildiğiniz katledildiler.
Ama zaman içinde bu olay bir efsaneye dönüştü.
Ne efsanesi?
Hepsi çocukmuş.
Evet.
O yüzden onlara Çocuk Kahramanlar diyoruz.
Yüce yurttaşlar!
Düşman eline düşmeden evvel
anavatanımızın bayrağını yanıma alıyorum!
Efsane, Meksika'nın üstünde yükselsin
ve sonsuza dek bize sığınak olsun!
Ha siktir.
Siz konuşmanızı yazdınız mı?
Anca Meksikalılar rezil bir yenilgiyi efsanevi bir zafere dönüştürebilir.
Señor Silverio?
-Başınız mı ağrıyor? -Biraz.
Meksika'ya döndüğüm ilk birkaç gün rakım ve kirlilik beni hep mahveder.
Başkente gelince babama da aynısı oluyor.
-Öyle mi? -Evet.
Meksika bir ülke değil, ruh hâlidir der.
İyiymiş. Baban nasıl?
İyi. Oaxaca'dan çıkamıyor. Amfizem onu mahvetti.
-Çok yazık. Ona selamımı söyle. -Olur. Eczaneye uğramamı ister misiniz?
Yok. Sağ ol Antonio.
Radyoda duydum, Luis Valdivia'nın TV programına çıkacakmışsınız.
Evet. Ben istemedim ama Lucía nasıldır, bilirsin.
Bana zorla daveti kabul ettirdi.
Ama… Son belgeselinizle ilgili dediklerini duymadınız mı?
Luis'in mi? Yok. Ne demiş?
İyi şeyler değil efendim.
Malinche'den betermişsiniz.
Gazeteciliğe ve kim bilir daha nelere hiç saygınız yokmuş.
Kurgu belgesel bu Antonio.
Dalga geçmesini bilmezsen ciddiye alınmayı hak etmezsin.
İşin aslı, belgeselinizi izlemedim.
Ama o adamı televizyonda gördüm ve sinirlerimi hoplattı.
Luis toplantısını bitirmek üzere ama makyaj odasında yanına gelirmiş.
Tebrikler maestro.
Hoş geldin.
Merhaba. Teşekkürler!
En son ne zaman kanala gelmiştin?
30 yılı geçmiştir herhâlde.
30 mu? Benim yaşım o kadar.
Tekrar hoş geldin. Buyur.
Hoş geldin.
Açabilir misin?
Tekrar Bocaguanga'dayız.
İnanamayacağınız bir son dakika haberimiz var.
Kimse ona yardım etmeye kalkmadı. Trenin son durağındaki son yolcuydu.
Lanet gringolar.
Temizlikçi kadın bulmuş. Vatandaşımız Bayan Refugio Domínguez.
Merhaba Refugio.
-Merhaba. -Bugün ona ulaşmayı başardık.
Onunla konuşma imkânımız olacak.
Hoş geldiniz. Bize olanları anlatın.
Her zamanki gibi vagonu temizlemek için trene bindim, boş olmadığını gördüm.
İlk başta adamı sarhoş sandım çünkü buralarda normal bir şey bu.
Ama sonra yerdeki balıkları gördüm. Hepsi ölmüştü…
Hadi ama!
Evet! Hadi! Dikkat!
Gitme! Ben…
-…yedi, sekiz… -Oraya giremezsin!
Bekle!
Silverio, ben… Üzgünüm. Affedersin!
Silverio, bekle.
Durun!
Senkronize değilsiniz!
-Tania, sağa dedim! -Siktir git! Sen ne anlarsın?
Tania, hep aynı boku yiyorsun!
Herkes yerini alsın.
Priscilla, yerine geç. Beş, altı, yedi, sekiz.
Bu taraftan.
Geldik. Seni burada bırakacağım.
-Teşekkürler. -Rica ederim.
Hayal mi görüyorum?
Merhaba Marta.
Silverio Gama.
Afganistan'da mayına basıp paramparça oldun sanıyordum.
Buradayım. Tek parça. Şimdilik.
-Ne kadar oldu? -Yıllar.
Asırlar.
-Üzgünüm, gerçekten… -Meşguldün. Biliyorum.
Ama iki belgesel arası bir dakika bulup ziyaretime gelebilirdin.
Hadi, otur.
-Bunu mu giyeceksin? -Çıkarayım mı?
Evet yani.
Luis senin adına sevinmeyi çok denedi.
Altı şişe köpüklü şarap göndermiş.
Seni sessizce böyle tebrik ediyor işte.
Onu terk edişini hiç unutamadı.
Onu terk etmedim ki.
Bir yıllığına gittim, derken o bir yıl 20 yıl oldu.
Sansürden kaçayım derken geldiğimiz hâle bak.
Bağımsız gazeteci olarak isim yapmak için çok çalıştım,
yapımcılık sonradan geldi.
Anneme göre hayatımın en kötü kararı.
Luis de gidebilirdi. Kimse kafasına silah dayamadı.
Bir keresinde Meksika Başkanı ve ekibinin beceriksizliğini eleştirmişti…
Kanal sahibi sikini sallaya sallaya geldi,
canlı yayındayken onu aradı
ve az daha onu yayında taşaklarından sallandıracaktı.
Programının devam etmesi bir mucize.
Bu kanalda kahraman yok.
Hepimiz aynı boku yiyoruz.
Elimizdekileri kaybetmekten korkuyoruz.
Tania?
Ne var?
Tania Kristel?
Ne bakıyorsun be?
Pardon.
Seni tanıyor muyum?
Hayır ama ben seni tanıyorum. Seni hep televizyonda izlerdim.
Ne düşünüyorsun?
Don Silverio Gama!
-Luis, dostum. -Nerelerdesin cabrón?
Selam.
Hoş geldin.
Bir sarılayım cabrón. Onu rahat bırak Marta.
-İşim bitince bırakırım. -O suratı düzeltmenin yolu yok.
Bana beş dakika ver.
-Kıpırdama. -Ne yapıyorsun?
-Müthiş. Twitter'ım fena patlayacak. -Yeter!
Götlük etme cabrón.
Şuna bak.
Onu yüzüstü bıraktığım için bana hâlâ kızgın, değil mi?
Öfkeden kuduruyorum!
Meksika'da en çok izlenen talk şov benimkisi papá.
Anca YouTuber'ları yayına çıkarıyorsun. Çok hoş.
O da haber, değil mi?
Hazırız.
Gel, sarılayım kardeşim.
-Özledim. Burası işe başladığımız yer. -Doğru.
-Kaç gün kalacaksın? -Çok değil.
Tören için konuşmanı hazırladın mı?
Hayır.
Tahmin ettim.
Son belgeseline bayıldım. Bir Avuç Doğrunun Yalan Yanlış Güncesi.
-Çok çılgın. -Sevdin mi?
Hem de nasıl.
Ama Hernán Cortés'le sigara içtiğiniz bölüm biraz abartı olmuş.
Cortés ya da Juan Escutia'nın ne düşündüğünü nereden bilebilirsin?
Röportaj yapacak canlı insan mı kalmadı?
-Yeni belgesele mi hazırlanıyorsun? -Evet, para topluyorum.
Aylarca araştırma, bolca seyahat gerekecek.
Bir işe nasıl bu kadar vakit ayırıyorsun, hiç bilmiyorum.
Her gün, her an, her tweet'le dünya değişiyor.
-On saniye. -Sorularım?
-Sana verdim ya. -Sorularım bende değil.
Dur, evet. Bendeymiş. Tamamdır.
Hadi!
Sakin ol.
Diyelim Ki'nin yeni bölümüne hoş geldiniz. Bugünkü programımız çok özel.
Yakın dostum ve sekiz haberlerindeki eski sunucu ortağım Silverio Gama yanımda.
Ünlü belgesel yapımcısı ve Amerikan Gazeteciler Derneğince
gazetecilik etiği alanında
dört yılda bir verilen Alethea Ödülü'nü kazanan
ilk, evet, bu doğru, ilk Meksikalı.
Ödülü birkaç gün sonra Los Angeles'ta alacaksın.
Bu röportajın sponsoru Los Molinos Kahve. Çok lezzetli gerçekten…
Çok güzel.
Nasılsın? Meksika'ya dönmek nasıl bir his?
Nasıl gerginsindir, tahmin edemiyorum. Birçok şey bu ödüle bağlı.
Silverio?
Bizimle misin?
Mikrofonuna bakabilir miyiz? Sanırım bir mikrofon sorunumuz var.
Özür dilerim. Canlı yayının böyle riskleri oluyor.
Direkt konuya gireyim Silverio.
Bazı meslektaşlarımıza göre Amerikalı liberaller
aşırı sağın ülkemize yönelik saldırılarını telafi etmek için
seni ve bu ödülü kullanıyor.
Bunun farkında mısın?
Diyelim ki Meksikalılarla dolu bir toplumu memnun etmek için bu ödülü veriyorlar.
Ama Los Angeles'ta.
Bu konuyu konuşmak istemiyor musun?
Özel hayatını konuşalım o zaman.
Usta Sainte-Beuve'in dediği gibi,
bir adamın işini, özel hayatı, yaptıkları, her gün aldığı kararlar
ve hatta yedikleri belirlermiş.
Çocukken sana "zenci" demelerine alındığın doğru mu?
Normalden daha koyu görünmen anneni ve anneanneni
utandırırmış, öyle mi?
Beyaz değil de yerlilere benzemen.
Seni küçümsedikleri doğru mu?
Ailenin yani.
Señor…
Alejandra Bravo Instagram'da bize dedi ki… İlk sevgilini hatırladın mı?
Bir macera yaşamak için 16 yaşında birlikte kaçmışsınız
ama donunu çıkarmayı reddetmişsin!
Çünkü Tanrı'nın gazabından, cehennemden korkmuşsun…
Aklından geçen neydi?
Evlenene kadar bekâretini bozmayacak mıydın?
Büyük Silverio Gama kara tenli bir araba yıkamacısı,
enayi, kıytırık bir radyo spikeriydi.
Ama bugün UNAM'dan fahri doktorası var.
Üniversite mezunu değil ama Fransa'da Sanat Şövalyesi.
Sefaleti, yoksulluğu
ve toplum dışına atılmışları resmetmeyi görev edinmiş bir burjuva piçi
ama kanalın sahibinin de kankası.
Ailesi de Club América de Fútbol taraftarı.
"Gerçeğin bekçi köpeği" için eleştirilmek nasıl bir his?
Kapitalizm için yıllarca TV reklamı çektin ama bir anda sanatçı oluverdin.
Sanırım arkadaşımız konuşmak istemiyor.
Arife tarif gerekmez.
Bravo Silverio.
Karşında gringolar veya başkası olsa çenen hiç durmaz
ama burada dut yemiş bülbül kesildin.
Çok yazık.
Kısa bir reklam arası verelim. Döneceğiz.
Silverio.
Beni duyuyor musun?
Bir işim çıktı.
Neredesin?
Halbrook'la röportaj yapmaya çalışıyordum.
Beni duyduğunu hissediyorum.
Seni duyuyorum Lucía.
İşte buradasın.
-Nereye gittin? -Bilmiyorum.
-Nasıl yani? -Dışarıdaydım işte.
Niye Luis'le röportajına gitmedin?
İçecek ister misin?
Diyelim Ki yapımcıları arayıp durdu.
-Ne diyeceğimi bilemedim. -Sonra ararım.
Luis de bütün gün aradı. Çok kızgın.
Bütün hafta röportajın reklamını yapmışlar.
Sen kabul ettin. Ben gitmek istemedim.
Benim suçum oldu yani.
Beni aşağılayıp alay konusu yapmalarından korktum.
Niye öyle yapsınlar ki?
Çünkü tüm bunlar saçmalık.
Saçmalık olan ne?
Benden nefret eden insanlardan onay bekliyorum.
İstediğimi alırım umuduyla fevri davranıyorum,
istediğimi alınca da ondan tiksiniyorum.
İstediğim için utanıyorum.
Neden bahsediyorsun?
Ömrüm boyunca kendimi
yaptığım işin, takdir görmenin önemine inandırmaya çalıştım.
İstediğim oldu ama bir şey hissetmiyorum. Sadece bunu hak etmediğimi hissediyorum.
-Tabii ki hak ediyorsun. -Neyi hak ediyorum? Kibir bu.
Senin kibrin alçakgönüllülüğün Silverio. Hep aynı şeyi yapıyorsun.
Yıllarca köşene kapanıp çalışıyorsun ve eserini gösterip takdir alınca
pes ediyor, depresyona giriyor ve kurban rolünü oynuyorsun.
-Biliyorum. -Çok yorucu Silverio.
Çok şeyi değiştirmek isterdim ama yapamam. İnan, denedim de.
Sahtekârlık sendromun çok ezik.
En azından arasaydın bari.
Luis ve herkes böyle düşünüyor.
-Hepsi biliyor. -Delilik bu.
Kaçınılmaz olarak herkesin seni sandığı kişiye dönüşüyorsun.
Tek ilgilendikleri özel hayatımızdaki saçmalıklar.
Yoksa yaptığımız hiçbir şeyin bir önemi yok.
Yeni mi aydın? Gitmemek en kötüsüydü. Luis internette seni yerden yere vuruyor.
Artık gülen seyirci değil, üç milyon takipçisi.
Paylaştığı şeye bak.
Size diyorum, hayat bir dizi aptal görüntüden ibaret.
Her koşulda teşhir.
Sıçtığımız, götümüzü sildiğimiz,
alay konusu olduğumuz aynı sahneleri tekrar ediyoruz.
Bırak.
-Ne? -Dudakların oynamıyor.
Rahatsız mı oldun?
-Evet, bırak. -Tamam, bırakırım.
Er ya da geç Luis'i araman gerekecek.
Biliyorum.
Onu nasıl canlı yayında ortada bırakırsın?
Uruapan'a gidiyorum.
Ne zaman?
Sana söylemiştim. Yarın.
Çok büyük bir fuar, Lucero'yu yalnız gönderemem.
İşi epeydir ihmal ettim.
Pekâlâ…
-Bugün olacak o zaman. -Başka seçeneğimiz var mı?
Lucía!
Seni buldum.
Lucía!
Benimle evlenir misin?
Lucía.
Baba…
Lorenzo?
Saat kaç oldu?
Geç… Erken. Bilmiyorum.
Bir süre daha yatabilirsin.
-Güzel bir rüya gördüm. -Ne gördün?
Evin içinde annemi kovalıyordun.
İkiniz de gülüyordunuz.
Annemin memeleri dışarıdaydı.
Bizi mi gördün?
Yok, sadece rüyaydı.
Ama…
Sonrasında kâbus gördüm.
Ağzımın içinde
şeffaf, plastik bir boru vardı, hava üflüyordu,
ben de balon gibi şişiyordum.
Nefes alamıyordum.
Boğazımı tıkıyordu.
Ben de ellerimle boruyu çıkardım.
Kısık sesle konuş. Ablanı uyandıracaksın.
Uyanmaz o.
Benim gibi uyuyor o da.
Camda beni izleyen insanlar vardı
ama hiçbir şey demediler.
Abim Mateo da oradaydı.
Sonra insanlar gitti, sen yatağımın kenarına oturdun
ve üzgün gözlerle bana baktın.
Şu anda baktığın gibi. Rüyamda da bunu gördüm işte.
Sen de öyle.
-Ama uyanığız. -Hayır. Seni rüyamda görüyorum.
-Rüyanın rüyasını göremezsin. -Görürüm.
Evet, görürüm.
-Acıyor mu? -Hayır.
-Gerçekten mi? Peki ya şimdi? -Hayır.
-Peki ya şimdi? -Hayır çünkü rüya görüyorum.
O zaman şöyle yapacağız.
Saçından bir tutam kesip komodine koyacağım.
Yarın uyandığında onu bulursan şu anda uyanığız demektir.
Hadi bakalım.
İyi geceler.
Baba?
Paco hasta.
Nereden biliyorsun?
Kurt var.
Bana iyi göründü.
-Baba? -Evet?
Neden Los Angeles deniyor?
Bilmem.
Los Angeles'ta melek mi var?
Olabilir. Biraz uyu hadi.
Baba?
Onları bırakmak istemiyorum.
-Kimi? -Paco, Guido ve Ernesto'yu.
Onları da alalım istiyorum.
Bunu yarın konuşuruz. Şimdi uyku zamanı.
Neredeydin?
-Kapıyı kapatmadın. -Önemli değil.
Bizi duyamazlar.
Ne yapıyorsun?
Geri döndü.
Yine mi?
İçeri geri it.
-Ne oldu? -Girmek istemiyor.
Bekle.
Sürekli geri geliyor. Galiba bu kez bir şey söylemek istedi.
Bebek o. Ne diyecek ki?
Bizi suçlamaya çalışıyor.
-Ne için? -Aramızdaki mesafe için.
Bencilliğim için.
Önceki gece nasıl tepem attı, hatırlıyor musun?
Onu bu yüzden kaybettik.
Onu kaybetmedik.
Gelmemeyi tercih etti.
Lorenzo, Mateo'yu rüyasında gördüğünü söyledi.
Lorenzo bir yıl sonra doğdu, onu nasıl rüyasında görsün?
Fark etmez. Onu hatırlıyorlar.
Çocuklara devamlı
minicik kanatlarıyla cennette uçtuğu için Mateo burada değil dedik.
Hatırladın mı?
Mateo artık sadece bir fikir.
Bir kişi değil.
İnsanlar gelip gider.
Geriye kalan fikirlerdir.
Yüzünü hatırlamıyorum.
Bir çocuk nasıl silik bir anıya dönüşebilir?
Bana hiç fırsat vermedi.
-Ne için? -İyi bir baba olabileceğimi biliyorum.
Zavallı çocuk.
Senin şu yüzünü görsem ben de anamın karnına dönmek isterdim.
Seni görünce çok korkmuştur.
Zavallı Lorenzo ve Camila'nın hiç şansı yoktu.
Her gün şu surata bakmak zorundalar.
Mateo'yu bırakmalıyız artık.
Onu bu odadan çıkararak başlayabiliriz.
Ona yeni bir yer bulmalıyız.
Huzurla yatacağı bir yer.
Kalk Silverio.
Kahvaltı hazırlıyorum.
Kim geliyor?
Kim o? Yukarı gel.
-Miguel. -Hangi Miguel?
Kuaför. Daha önce de geldi.
-Bu saatte mi? -Bizi yedide alacaklar.
Saat on. Dokuz saat saç mı yaptıracaksın?
Evet, senin için. Minnet duymalısın.
Dün gece ne yaptıysanız öncesinde kapıyı kapatabilirdiniz.
Günaydın Lorenzo. İyi uyudun mu?
Yatağa zar zor sığıyorum lan.
Yumurta yapıyorum. İsteyen var mı?
Hayır, ben istemem.
Silverio?
Yumurta?
O kim?
Miguel.
-Hangi Miguel? -Kuaför.
Salona git. Orada buluşuruz.
Bugün gazeteci sendikası partisi var.
-Yarın sanıyordum. -Hayır, bugün.
Miguel'e iyi davrandığınız için sağ olun.
Buna ne diyorsunuz?
-Ne o? -Mahallem. Colonia Narvarte.
Martín videoya kökenlerimden görüntü ve fotoğraflarla başlayalım istiyor.
Fikri sevdim ama o müziği kullanmayın.
Çok bayık.
Neden?
Baba, kökenleri takan kim?
Hepimiz bir yerden geliyoruz.
Ama nereli olduğumu herkes bilmiyor.
Ama haklısın. Benim umursamadığım şeyi kim siklesin?
-Film izlemek ister misin? -Fi… Lim.
Bu nasıl?
O kim? Ben miyim?
Hayır, onu koyamazsın.
Utanç verici.
Yasaklıyorum.
Onu nereden buldun? Yıllardır duymamıştım.
-Zihuatanejo'ya giderken çekmiştik. -Anne, yapma.
Babanızla her şeyi kayda alırdık. İlk kaç sene? 12 mi?
Her yolculuktaki her ses. Osuruklarınızı bile kaydettik.
Dur, şunu dinle.
Japonya mı?
İnanılmaz.
Lütfen onu kullanma baba.
Niye ki?
Hayatımızın soundtrack'i.
Of ya, saçını yıka. Camila kaçta geliyor?
Öğle yemeğinden sonra. İnince arayacak.
Chilaquile'n hazır.
Yemen lazım Silverio. Önünde uzun bir gün var.
Yumurta yok.
-Döneceğim. Miguel'e gidiyorum. -Yumurta yok mu?
O ne şimdi?
En tuhaf ve en duygusal belgesellerimden biri.
Kervandaki insanlar iltica etmeye ABD sınırına giderken
dua etmek için Cerro de las Piedras'ta durmuş.
Ve Kutsal Meryem Ana görünmüş.
Kalabalıktılar ama sınıra ulaşamadılar.
Onları bulmaya çalıştığımızda
geriye sadece giysileri ve birkaç eşya kalmıştı.
Cesetlerden iz yoktu.
Bazıları dedi ki Kutsal Meryem Anamız onları almaya gelmiş.
Belki de bu kadar inanç ve çaresizliğin cevabıydı bu.
-Buna inanıyor musun? -Hayır.
Görmeden hiçbir şeye inanmam.
Bir belgeselci ne inanmalı ne de inanmamalı.
Sadece bakacağı ve odaklanacağı yeri bilmeli.
Bu insanlardan bazıları kameraya müthiş hikâyeler anlattı.
-Bunu videona mı koyacaksın? -Evet, sanırım.
Niye?
Çünkü bir göçmen ülkesi olarak büyük bir parçamız bu.
Bu insanlar her şeyi feda edip gidiyor çünkü burada hiçbir şey değiller.
Daha iyi bir şey arıyorlar.
Restoranda tuvalet temizlemek daha mı iyi?
Evet, birçoğu için öyle.
İstedikleri için gidiyorlar. Biz de gittik.
Aynı şey değil.
Niye? Biz de her şeyi bıraktık.
Evet ama onların başka şansı yok. İş yok diye gidiyorlar.
Burada öldürülüyor, gasp ediliyorlar.
Bizim hiçbir eksiğimiz yoktu. Birinci sınıf göçmeniz biz.
Anlamıyorum.
Neyi?
Bunun nesi seni temsil ediyor?
Kimler, nasıl yaşıyorlar, bilmiyorsan
neden hayatını bu insanlara anlattırıyorsun?
Filme çekiyorsun, röportaj yapıyorsun,
sayelerinde para kazanıyorsun ama onları hiç tanımıyorsun.
Bu afra tafra nedir böyle?
Ne?
Daha 17 yaşındasın ama her şeyi biliyormuş gibisin.
Senin yaşındayken balıkçı teknesinde çalışıyordum.
Yine şu aptal tekne. Of ya.
Birine her şeyi verirsen böyle olur işte, bir bok öğrenmezler.
Uğruna çalışmadığın için hiçbir şeyin kıymetini bilmiyorsun.
Sorumsuzsun.
Senin suçun.
Ne?
Beni sen dünyaya getirdin.
Kimse bana söylemedi.
Kimse seni uyarmıyor.
Çocuğun ergen oluyor ve bu, tam zamanlı bir iş.
Her şey sorun, ağzına sıçayım.
Beni buraya getirmeni ben istemedim.
Farkındasın, değil mi?
Hiç kimseye, hiçbir şeye saygın yok. Ailene bile.
Hayatlarını depresif bulduğun o insanlar da
en azından kimliklerine, atalarına, âdetlerine saygı duyuyor…
Onların gelenekleri ABD kurulmadan çok önce vardı.
Amerika dediğin sadece paraya saygı duyan, yeni adam olmuş bir ülke.
Onları tanımıyorsun diyorum. Gerçek bu. Senin gerçeğin değil tabii.
Hayır. Ama kıymet bilmediğimi nereden biliyorsun?
Sadece seninle farklı şeyleri önemsiyoruz. Ve evet, bu şeyler için uğraşıyorum.
Israr ediyorsun diye işte hislerimi ifade ediyorum.
Evet, ediyorum.
Zorlanıyorum ama yapıyorum.
Ama istediğin hisler olmadığı için gerçek de olamazlar.
İspanyolca konuş be.
Neden?
Çünkü Meksika'dayız, Meksikalıyız ve dilimiz İspanyolca!
Telefonu açamadınız mı?
Alo?
Hep aynı şeyi yapıyorsun.
Ne zaman Meksika'ya gelsek beni ne kadar havalı,
derin ve kültürel olduğuna inandırmaya çalışıyorsun.
Ama değil işte.
İnsanlar sürünüyor, aç kalıyor.
Lorenzo, yeter.
Meksika'yı bu kadar seviyorsan niye Camila'yla beni Amerika'ya götürdün?
Neden bizi orada büyüttün?
Reynolds'tı.
Ödül provası gelecek salı beşte. LA saatiyle.
Tebrikler. Sonunda bir bok oldun baba.
Sadece paraya saygı duyan bir ülke sana ödül verecek.
Sen de gidip alacaksın.
Söyleyeceklerini dinlemeyi iple çekiyorum.
O göçmenleri Meryem Ana yok etmedi. Öldükleri için ortadan kayboldular.
-Sen de aynısın, biliyorsun, değil mi? -Ne?
Biri Meksika'yı övse hemen bok atmaya başlarsın.
Ama bir gringo eleştirse neden dünyadaki en müthiş gastronomik,
antropolojik ve kültürel deneyim olduğunu anlatırsın.
Lucía, tek dediğim şu, kaybettiğin şeyi,
çaldıkları ve yok ettikleri şeyi fark etmen için Meksika'dan gitmelisin.
Lorenzo fakir bir ülke olduğunu söylemeye çalışıyordu.
Fakir değil, istikrarsız. Arada fark var.
Harika. Yine sen kazandın Silverio.
Gerekçelerin kusursuz. Her zamanki gibi.
En son ne zaman şehirde dolaştın?
Kapat konuyu.
Bir şans daha mı istiyorsun?
-Ne için? -İyi bir baba olmak için.
Evet.
Elinde şansın var işte. Lorenzo ve Camila'yla. Hâlâ gençler.
İlgili olmayı öğrenmen lazım sadece.
Buradayım Lucía.
Evet, bilgisayarınla, lanet ödül videonun başında.
Ben giysileri almaya gidiyorum!
Bu çöl bir ölüm makinesi.
Sıcaklık ve dağlar öldürmezse bir yılan veya akrep öldürür.
Nereye gidiyorsunuz?
Arizona'ya.
Nogales'ten geçeceğiz.
Diriltsinler diye Tanrı Centéotl'u da götürüyoruz.
Tanrı Centéotl'a ne oldu?
Öldü. Hiç mısır kalmadı. Açlıktan ölüyoruz.
Cehenneme gitmek için ölmen gerekmiyor.
Chalchihuite'a git, cehennemi görürsün.
Orada, köyümüzde her şey ölüm, açlık ve şiddetten ibaret.
Yanınızda başkaları var mı?
Torunlarımız var.
Orada Centéotl var.
İki çocuğum öldürüldü. Kardeşimin yanına, kuzeye gidiyoruz.
Teşekkürler.
İyi yolculuklar.
Yeterince suyunuz var mı?
İşte orada! Onu buldular!
Kardeşimi dinleyin! Telefonda!
Cerro de las Piedras'ta Kutsal Meryem Ana onlara görünmüş.
Tepeye ulaştıklarında gece gündüze dönüşmüş.
Sonra o görünmüş! Onları kutsamış!
Silverio…
Silverio, nasılsın?
Yorgun görünüyorsun.
Huzurlu.
Dingin.
Korkmuyor musun?
Neden korkayım?
Ölmekten.
Sizin için ölüm, bir Hristiyanlık meselesi.
Yatakta konforlu bir kalp krizi.
Bizimse günlük hayatımızın parçası. Toplu mezara atılmak.
Hapiste kimse gelip beni öldüremez.
Ama dışarıda sizi öldürtebilirim.
Eskiden fakirdim, görünmezdim. Hepiniz yıllarca beni görmezden geldiniz.
Şimdiyse… Sizi taşaklarınızdan yakaladım.
Yürüyen bombayız biz.
Yoksul köylerde bizden milyonlarcası var.
Paradoksun merkezindeyiz.
Yeni bir türüz.
Farklı bir yaratık. Sizin gibi değiliz.
Ne yapmalıydık?
Siz entelektüeller
sınıf çatışması, ötekileştirme diye carlamaya bayılıyorsunuz.
Derken biz geliyoruz.
Emekçi sınıfı, mahzunlar, mazlumlar, bunlar bayatladı artık.
Dışarıda büyüyen yeni bir şey var.
Çamurun içinde yetişmiş, en katıksız cehaletle eğitilmiş bir şey.
Canavar gibi şehrin dibinde pusuya yatmış.
"Yoksulluk-sonrası" denebilir buna.
Varoşlarda ne değişti?
Nakit. Bizim milyonlarımız var,
sizse iflas ettiniz ve tepenizdekiler beceriksiz.
Aynen öyle!
Anladın mı?
Bizim yöntemlerimiz çevik,
sizse ağır ve bürokratiksiniz.
Biz ölümden korkmuyoruz, siz korkudan ölüyorsunuz.
Biz gerçek silah taşıyoruz,
sizin anca 38'likleriniz var.
Biz saldırırız, siz savunursunuz.
Siz "insan hakları" dersiniz,
biz "acımak yok" deriz.
Siz bizi televizyon yıldızı yaptınız, bizse sizi soytarı.
Varoş sakinleri ya korkudan, ya sevgiden bize yardım eder ama sizden nefret eder.
Yöreselsiniz, taşralısınız, milliyetçisiniz, yozlaşmışsınız.
Bizimse 50 milyon keş gringo tutsağımız var.
Silahlarımız yurt dışından, Yankee'lerden geliyor. Globaliz.
Biz sizi unutmayız. Müşterimizsiniz.
Sizse tetiklediğimiz şiddetin şoku geçer geçmez unutursunuz bizi.
MEKSİKALI GAZETECİLER DERNEĞİ ONURSAL ÜYESİ
KALİFORNİYA DANS KULÜBÜ
Kamera önünde olmak nasıl bir his?
Şu an aklından neler geçiyor?
Şu an aklımdan geçenleri söylersem ömür boyu hapis yatarım.
Meksikalı mı hissediyorsunuz, gringo mu?
Benim bir milliyetim yok.
Ülkende olanları anlıyor musun?
Hayır. Açıkçası ülkemi hiç anlamıyorum. Tek yapabildiğim onu sevmek.
Gezegendeki en tehlikeli kartele ne tepki vermeliyiz?
ABD kurumsal karteli.
-Fotoğraf çektirebilir miyiz? -Teşekkürler. Tabii.
-Teşekkürler. -Çalışmalarına bayılıyorum.
Ben de öyle.
Teşekkürler. İyi geceler.
Küstah orospu çocuğu.
Mezcal yok mu?
Şurada servis yapan bir garson gördüm.
-Bilmiyorum. -Bir çeşit…
Baba!
Hayatım!
Seni görmek ne güzel!
Uçak rötar yaptı. Boston'da kar bir türlü durmadı.
Ne haber kardeşim?
Bütün bu parti sırf senin için mi?
Öyle görünüyor.
Korkunç. Hadi, teyzemle amcamlar orada.
-Bütün aile seni bekliyor. -Neredeler?
-Arkadalar anne.
Enişte!
Bu partiyi kim karşıladı? Siz gazetecileri çulsuz sanırdım.
Sana iyi veya kötü davransınlar, hep şikâyetçisin.
-Bir içki iç. Beleş. -Madem öyle…
-Zencim benim! -Canım kardeşim!
-Belgesele bayıldım. Hem de çok. -Çok iyi. Biraz ağlak ama, değil mi?
Biraz da uzun.
Toplam 90 dakika, seni tembel teneke.
-Baş tacımız. -Makyajla iyi görünüyorum, değil mi?
Yeni filminde beni de oynatırsın belki, bir köşede figüran da olurum.
-Tebrikler. -Teşekkürler.
Sonunda başardın, seni piç!
Sizi özlemişim ya.
Bu bir mucize cabrón!
Kızım evlendi, gelmedin. Babam öldü, gelmedin.
Ama parti olunca geliyorsun.
Ekselansları dandik buluşmalarımıza gelir mi sanıyorsun?
Seni görmek güzel. Tebrikler cabrón.
Rahat bırakmazlar seni. Bunlar gizli şikâyetçi kardeşim.
Ömrün boyunca eleştirdiğin piçlerden ödül alacağın kimin aklına gelirdi?
Değil mi ya?
-Burnunda bir şey var. -Ne?
Öptüğün o gringo götlerinden bok bulaşmış.
Ne kadar salak olduğunu düşünürsek hepimizi çok şaşırttın.
Defolun gidin be.
Cidden ama. Sana gerçekten hayranım.
Sağ ol. Ben de sana hayranım.
-Götün kalkmasın ama olur mu? -Sen kendi yağlı götüne bak, tamam mı?
Bana laf çaktı be! Bana ezik dedi cabrón.
Diğer tarafa dön de biraz daha Meksikalı götü öp.
Onunla alay etmeyin. Gazetelere manşet olursunuz.
Gelene bakın hele! Pablo Galindo!
Pablito, hemen saklan cabrón. Baja'daki sahil yalın duyulsun istemezsin.
Sikimde bile değil dostum.
Silverio'ya.
Kadeh kaldıralım!
-Şerefe! -Şerefe!
Bana bir sigara ver.
Bu insanlar beni çıldırtıyor.
-O kim? -Nerede?
Şurada. Sanat eleştirmeni. Adını unuttum.
Her zamanki gibi.
Selam Luis.
Geldiğin için sağ ol.
Sen de davet etmediğin için sağ ol cabrón.
-Lucía, nasılsın? -İyiyim Luis. Gelmene sevindim.
Sağ ol.
-Mezcal alacağım. Bir şey ister misiniz? -Sağ ol.
Mezcal, teşekkürler.
Ünlü Don Silverio Gama.
Gazeteci, belgeselci, sanatçı.
Tahtından bize tepeden bakan ikon.
Ne röportajına gelir
ne de koca canlı yayın ekibinin emeklerini umursar.
Affedersin Luis.
Çünkü bu partideki herkes sana göre boş gezenin boş kalfası.
Evet, her birimiz. Ama yanılıyorsun.
Meksika'dan tüyüp gidemeyen bizler aslında kurbanız.
-Luis, yeminle… -Beni ortada bırakman yetmedi mi Silverio?
Günlerdir seni arıyorum. Niye benimle yüzleşmekten kaçtın?
Biliyorum. Çok üzgünüm.
Neden?
Beni programına çağırdığın için minnettarım ama…
Ama ne cabrón?
Yapamadım işte.
-Programım yeterince iyi değil mi? -Bana bunu yapma. Lütfen.
Sen ve ben arkadaşız.
Aynen öyle cabrón. Arkadaşın arayınca telefonu açarsın.
Dobra olursun. Hele ki sen.
Bay Gerçek, Bay Eleştirel Düşünce.
İnsaf ama ya.
Hadi gel, lütfen.
Çalışmalarıma bin kez ulu orta hakaret ettin.
Luis, beni neden davet ettin?
Ne demek neden?
İşlerimden bu kadar nefret ediyorsan ne gerek vardı?
Gazeteciyim, hayranın veya yalakan değilim.
Sen benim arkadaşımsın ve bence bunu ilan etmek istedin.
Ama dostum olsaydın gerçeği millete değil, yüzüme söylerdin.
-Gerçeği mi istiyorsun? -Evet.
Belgeselini nasıl mı buldum?
Söyle. Kaldırabilirim.
Bence çok kasıntı. Gereksiz şekilde hayalci.
Vasat yazarlığını kapatmak için hayalci.
Anlamsız sahneler silsilesi.
Yarısında kahkahadan kopmak istedim, yarısında sıkıntıdan geberdim.
Güya mecazi olması lazım ama şairane ilhamdan yoksun.
Çalıntı gibi. Taklit edilmiş. Üstünü kapamaya bile kalkmamışsın.
Komik olan ne? Banal, sıradan.
Chapultepec Kalesi'ndeki sarışın peruklu askerler…
Hadi ama.
Adam önce aksolotlarla trende.
Derken bam, çölün ortasında bir evde.
Öylesine. Sırf aklına öyle bir fikir geldi diye.
Niye orası da, mesela Estadio Azteca değil?
-Niye ki? -Çünkü hayat öyle değil dostum.
Kronoloji var. Sıra var. Sebep ve sonuçlar var.
Kurgu belgesel bu Luis. Mizah ciddi bir iş.
Kasıtsız mizah çünkü iyi haberciliğin her kuralını çiğnedin.
Siktir et objektifliği, tarafsızlığı, tarihi, gerçeği.
Egonu kontrol edemedin sen. Filmde kendin bile oynadın cabrón.
Kendini anlatmak için tarihi figürleri kullandın.
Kim sanıyorsun lan sen kendini?
Cevap ver cabrón!
Bir sigara ver.
Hayatını anlatacaksan düzgün anlat.
Otobiyografi yaz.
Siktir et. Hayatımdan daha sıkıcı ve banal hiçbir şey olamaz.
Ne bok anlatmaya çalışıyordun?
Özel hayatından, evrenden,
kişisel trajedilerinden, siyasetten bahsediyorsun.
Neydi o öyle? Anı biyografisi mi? Güldürü mü? Veya…
Ben o saydıklarının hepsi ve hiçbiriyim Luis.
Sanatçı gibi konuştun.
Belki sadece bir belirsizlikler güncesidir.
Tam bana göre.
Manyaksın herhâlde. Belirsizlikler güncesi mi? Siktir.
Luis, hayatımla ilgili konuşmak ilgimi çekmiyor.
Hafıza gerçeklerden yoksundur. Bir tek duygusal inancı vardır.
Neyse, hislerimi değil de düşüncelerimi söylemekten bıktım.
Gazetecisin sen.
Düşündüğünü söylemeli, söylediğin gibi de düşünmelisin.
En azından eskiden somut fikirlerin vardı.
Elimizden kayıp giden bir dünyada somut fikir ne işe yarar?
Yaşlanıyorsun kanka. Tipik bir orta yaş krizi vakasısın.
Olabilir.
Bu yaşta hayat öyle bir hızlı geçiyor ki spazm gibi gelmeye başlıyor.
Hepsi birbirine girmiş görüntüler, anılar,
kesintiler hengâmesi.
Bu çirkin şehir ne kadar güzel, öyle değil mi?
Yuh artık be adam.
-Böldüğüm için üzgünüm. -Sorun değil.
Luis Valdivia, fotoğraf çekebilir miyiz?
-Elbette. -Teşekkür ederim.
-Ortada dur lütfen. -Tamam.
Harika.
Bir, iki…
Mükemmel.
Çok teşekkürler. Programının büyük hayranıyız.
Teşekkürler. İyi geceler.
Ama unutma Silverio.
Geldiğin yeri, benimle tanışmadan önce kim olduğunu unutma.
Neye gülüyorsun sik kafalı?
Kahrolası katiyetine cabrón.
Gazeteciliğin gibi kategorik.
Zekân gibi bağnaz.
Sanatsal becerilerin kadar vasat.
Dar görüşlü, şoven milliyetçiliğine gülüyorum.
Taşralılığına.
Milleti aşağılayıp internette linç etmeye adanmış bir sektöre boyun eğmene.
Neye inanacağımızı söyleyen tıklanmalar.
Şirketler için yeni altın madeni.
Luis, senden, buradan, televizyondan kaçtığım için böyle biri oldum.
Şu hâline bak.
Küfürbaz.
Nefret dolu. Üstelik bir de bundan memnun.
Sahtesin sen.
Sosyal medyada beğeni aranıyorsun. Budala tiplerle takılıyorsun.
Başkanla dirsek teması kuruyorsun, geçici ideoloji ve boş işleri iteliyorsun.
Günümüz haberciliğine mükemmel bir örneksin Luis.
Bir şovmen, bir fikir tüccarı.
Bizi gerçeklerden yoksun bırakan sizin gibi insanlar işte.
Bas git. Dans et. Seni dinlemekten bıktım.
Sert adamlar dans etmez.
Bu babamın lafı, sen söyleyemezsin. Git, sesini duymaktan sıkıldım.
Sesinden bıktım dedim ya.
-Sonunda. -Luis'le nasıl geçti?
Anlat.
Mükemmel.
Sahi mi?
Hadi. Dans edelim.
-Mezcal içelim. -Dans edelim.
Lütfen.
-Hayır, bekle! -Dans edelim.
Canım istemiyor.
Burada yüzlerce adam benimle dans etmek için adam öldürür.
Orman bizi çağırıyor anlaşılan.
Baba!
Şarkıyı hatırladın mı?
-Hangisini? -Bunu.
Herkesten özür dilerim. Eğlence birazdan devam edecek.
Onur konuğumuzu çağırmadan önce
saygıdeğer İçişleri Bakanımızdan kısa bir konuşma dinleyeceğiz.
Bay Siniestro Quiñones. Onun için bir alkış alalım.
Teşekkürler. Çok teşekkürler.
Bu kutlama büyük bir ödülle sona erecek.
Bizi gururlandıran bir ödül çünkü ilk kez bir Meksikalı
veya Latin Amerikalıya verilecek.
Onur konuğu nerede?
Gel de bir şeyler söyle.
-Baba, nereye gidiyorsun? -Nerede o?
Birazdan gelir.
Burada değil galiba.
Ona seslenelim hadi!
Ben sözümü söyledim. Şimdi sıra Silverio'da.
Silverio! Silverio! İşte böyle.
ERKEKLER TUVALETİ
Nedir bu?
İmkânsız.
Küçücük oğlumun saçları nasıl kırlaşmış.
-Neredeyse senin yaşındayım baba. -Artık yaşlı bir adamsın.
Yaşlılık fark ettirmeden gelir.
Sonra tam zamanlı bir işe dönüşür.
Yürümek, yemek yemek, tuvalete gitmek… Her şey sorun.
Kimse bana söylemedi.
Kimse seni uyarmıyor.
Gelmene sevindim.
Oğlumun partisini nasıl kaçırabilirim?
Annen gelemediği için üzgünüm.
Bir daha onunla olamayacağım fikri beni kahrediyor.
Ama bazen onu odasında ziyaret edip bacaklarından çekiyorum.
Oğlum…
Seninle ne kadar gurur duyduğumu
hiç söylemediğim için özür dilerim.
Ama söyledin baba.
Kendi tarzınla. Kelimelere dökmeden.
Bunu sonunda fark ettim.
Harika bir babaydın.
Her şeyimi kaybettim.
O yüzden fazlası olamadım.
Bir baba, bazen de bir koca.
Fakat olabileceğim ama olmadığım şeylerden her zaman çok utandım.
Ama sen görmüş geçirmiş adamsın.
Çok başarılısın.
Sen de tam bir eziktin.
Yemin ederim, anneni ve beni çok şaşırttın.
Biliyorum.
Ben de şaşırdım.
Bazen ben de olduğum şeyden ve olmam gerekenden utanıyorum.
İyi misin?
O zamanlar hakkımdaki hislerini bilmek bana kesin faydalı olurdu.
Duymak.
Beni anladığını bilmek.
Elimden geleni yaptım.
Daima elimizden geleni yaparız
ama asla yetmez.
Başarı en büyük başarısızlığım oldu.
Senin bize verdiğini Camila ve Lorenzo'ya vermek için
her şeyimi feda ederdim.
Hadi ama. Başını dik tut.
Partideyiz.
Depresyon burjuva hastalığıdır, boş zaman bolluğunun meyvesidir.
Bizim üzülecek vaktimiz yok.
Seni her gün görüyorum.
Seni bıraktığım için yakınımda hissediyorum.
Koca ellerini, mis gibi kokunu özlüyorum.
Konuşmalarımızı özlüyorum. Hep içimdeki iyiliği ortaya çıkarırdın.
Ne zaman ihtiyacın olursa ben hep buradayım evlat.
Hâlâ Mateo'yu bırakamıyorum.
Er geç bırakmayı öğreneceksin.
Hayat, kısacık bir anlamsız olaylar silsilesidir.
Ona teslim olmalısın.
Yumruklarını sık.
Başını dik tut.
Utancımızı bir içkiyle bastırıp başarının şerefine kadeh kaldıralım.
-Şerefe. -Şerefe.
Hep ne derdim, hatırlıyor musun?
-Başarıdan bir yudum al. -Başarıdan bir yudum al.
Ağzının içinde döndür ve tükür.
Yoksa seni zehirler.
Kim o?
Merhaba anne.
Bu ne sürpriz.
Geleceğini bilmiyordum.
Evet, seni dün aradım. Epey uzun konuştuk. Bugün geleceğimi söyledim.
Kardeşlerinle konuştun mu?
Onları partide gördüm.
Parti mi?
Meksikalı gazeteciler onuruma bir parti düzenledi.
Seni de davet edecektim…
Çocuklarla gelirsin sanmıştım.
Camila ve Mateo nasıl?
Lorenzo.
Camila ve Lorenzo.
Ben ne dedim?
Mateo.
İmkânsız.
Mateo'n ölü doğdu.
O ölü doğmadı anne.
Bir gün, 30 saat yaşadı.
Ona yaşamak denmez.
Buna da denmez.
Ölmüş olmalıydım.
Anne, on yıldır bunu diyorsun.
Herkes nalları dikti, sen hâlâ buradasın.
Dün ne yaptın?
Sinemaya gittik.
Elvira teyze ve huzurevindeki arkadaşlarıyla mı?
Evet.
Nasıldı?
Bir avuç ihtiyar işte.
Çok sıkıcı.
Ne bekliyordun ki?
Benim gibiler.
Yaşıtlarım.
Tuhaf bir şey oldu.
Ne oldu?
Sinemada tuvalete gittim…
İnanmazsın.
Yatağım oradaydı.
Biri tüm yatak odamı oraya koymuştu.
-Hayal görmüşsündür. -Hayır oğlum.
Biri evimi sinemaya götürmüştü.
İşte orada… Dışarıda.
Sadece filmin sonunu görmek istedim.
Senin evdeyiz anne.
Hadi, verandaya bakalım.
Çalılar nasıl çiçek açmış, gördün mü?
Burası senin verandan. Senin evin.
Susana'yla aranız nasıl?
Evladım.
Bu hizmetçi beni soyuyor.
Hizmetçi değil o. Senin hemşiren.
Bu insanların hepsi aynı.
Susana eğitimli. Profesyonel. Niye onu aşağılıyorsun ki?
Birkaç gün önce baban büyükannenin bileziklerini getirdi.
Şimdi onları bulamıyorum.
Babam sekiz yıl önce öldü.
Hayır, ölmedi.
Öldü anne.
Ne diyorsun?
Babanı Noel'de kardeşinin evinde gördüm.
Benimle konuşmadı.
Kızgındı herhâlde ya da başka bir kadınla beraber.
Ara sıra beni görmeye geliyor.
Yüzüstü yatarken beni bacaklarımdan tutuyor.
Sonra şarkısını söyleyerek beni uyutuyor.
Ne şarkısı?
Hatırlamıyorum.
Şey işte…
Babanla ilk seviştiğimizde o şarkıyı dinlemiştik.
Sonra… Aynı şarkıyı karnımdayken sana da söylerdi.
Sen çocukken
avaz avaza öfke nöbetleri geçirdiğinde
sana o şarkıyı söyler ve sen de sakinleşirdin.
Gerçekten mi? Hatırlamıyorum.
Çocukluğumdan hiçbir şey hatırlamıyorum. Kimin şarkısı?
Agustín Lara ya da Pérez Prado.
Çıkaramadım.
Ağzınla konuş oğlum. Beni delirtiyorsun.
Pardon.
Ama şarkıyı hatırlamaya çalış anne.
Kim söylüyordu?
Bencil herif şarkıyı da götürdü.
Affedersiniz.
İyi günler bayım. Ne alırsınız? İşkembe var, campechano var…
İki tane dilli lütfen.
Hemen geliyor.
-Her şey olsun mu? -Evet, olsun.
-İyi misiniz? -Evet.
-Yardıma ihtiyacınız var mı? -Hayır.
-Size… -Dokunmayın bana!
Onun nesi var?
-Bilmiyorum. -Öldü mü?
Ölmedim.
Kayboldum.
-Ama buradasınız bayan. -Bırakın onu. Hep aynını yapıyorlar.
Kaybolsalar da hâlâ başa belalar.
Ne dönüyor ne de ölüyorlar.
Hanımefendi, ne oluyor? Söyleyin.
Söyleyemem.
Hem buradalar hem değiller.
Tek yaptıkları şikâyet etmek.
Sorun nedir, söyleyin lütfen.
İnanın, bilmemek en iyisi.
Martín!
Polis!
Fikirler ilahları yedi!
İlahlar fikir oldu!
Safra dolu büyük mesaneler!
Mesaneler patladı!
İdoller infilak etti!
İlahların çürümesi!
Sinek sürüsü!
İbadethane dediğin gübre yığınıydı!
Gübre yığını bir çocuk odası!
Silahlı fikirler filizlendi, ideolojileri idealleştirdi,
kıyasları keskinleştirdi!
Yamyam ilahlar!
İlahlar kadar salakça fikirler.
Kuduz köpekler. Kendi kusmuklarına âşık köpekler.
Öfkeyi kazdık çıkardık.
Genital güneş amfisi bir gübre yığını.
Hiçbirimizin ölmediği ölü bir ülke.
Sen kimsin de Octavio Paz'ın fikirlerini çalıyorsun?
Onun sözleri ben var olduğum için var Silverio.
Beni güldürme Hernán Cortés.
Sen sadece bir hayduttun,
körü körüne ormanı kesip biçen eli palalı bir çakaldın.
-Okuduğun bir kitap bile yok. -Beni tanımıyorsun.
Kimse beni tanımıyor.
Utancın, zaferinin yarattığı felaketle doğru orantılı olsaydı
belki biraz daha mütevazı olurdun.
Çakmak var mı?
Ne düşündüğünü biliyorum.
İnsanlar 500 yıldır bir bok anlamadan beni suçluyor.
-Oturduğun yerin farkında değil misin? -Ya sen? Etrafına bak.
300.000 Kızılderili'nin yaşadığı en güzel şehir.
-Kızılderili değil. -Peki, Amerikalı.
-O da yanlış. -Neyse.
400 İspanyol, 16 atlı ve azıcık barutla nasıl koca bir imparatorluğu devirebilir?
-O Kızılderili… -Kızılderili değillerdi!
Yamyamlar, neyse. Vahşi gibi birbirlerini yerlerdi.
Hepsi birbirinden nefret ederdi. Hepsi tlatoani'den nefret ederdi.
Şu köşede Moctezuma'yla tanıştım.
-İyi herif. -Hayır.
Tam şu köşe de Avrupa'yı keşfettiğimiz yer.
Sadece size yardım etmeye çalışıyorduk. Size Tanrı'mızı, dilimizi verdik.
Çiçek hastalığı, kızamık ve cehennem korkusunu da.
Bir de belsoğukluğu.
Bir de ordunuzu, oligarşinizi, kilisenizi,
300 yıllık, hayal edilebilecek en çirkin valileri.
Tanrımız Centéotl'a bak.
Tanrılarımızı gömdünüz ve bize kanlı, işkence görmüş, çarmıha gerilmiş
yeni bir tane verdiniz.
Aptallık etme Cortés.
Faydalı bir yabancıdan öte değildin.
Düşman, halkımız, kendi kendine ihanet edip saldırırken
savaş kazanmak kolay.
Asla savaş istemedim.
Bu topraklara ve insanlarına âşık oldum.
Bir katilin ağzından çıkan güzel sözler.
Katil mi?
Yeni bir dünyanın temellerini attım.
İlk Meksikalılar benim çocuğumdu, o yüzden ben senin babanım.
Herkesten çok Meksikalı yaşadım, Meksikalı öldüm.
Üzgünüm ama senden Meksika'da da İspanya'daki kadar nefret ediyorlar.
Tek bir heykelin bile yok.
Bazen birçok yerden geldiğimizi sanıyoruz ama aslında hiçbir yerden gelmiyoruz.
Belki nefret her büyük adamın kaderidir.
Şu çocukça öfke nöbetlerini de bırak. Niye bu kadar kızgınsın?
Kızılderili değilsin, melez değilsin.
Kendine bak, öz çocuklarımdan daha Kreol ve Mestizo'sun.
Kızılderili veya İspanyol olmayı istemiyorsunuz.
Kendinizi bilerek piçliğe, arafta yaşamaya mahkûm ettiniz.
Tanrı aşkına.
Kapat şunu! Beni kör edeceksin!
Ne oldu?
-Sigarayla beni yaktı! -Kıpırdama.
Kıpırdamayın.
Durun! Kıpırdamayın! Bir çekim daha yapıyoruz!
Kes! Martín!
Martín, kimse kıpırdamasın be!
Ne haber cabrón?
-Beş dakika! -Bekleyin!
Ölü ve kayıplar yerlerine!
Martín, bir çekim daha yapıyoruz. Kimse kıpırdamasın!
Lanet olsun!
İyiyim. Yok, ukala bir yönetmenle çekim yapıyorum.
Hernán Cortés'le ilgili bir film.
Sube, Pelayo, sube!
Evin ne güzel lan oğlum. Pablo Galindo senden kira istedi mi?
-Birkaç gün kalmama izin verdi sadece. -Zenginler hiçbir şeyi bedavaya yapmaz.
O yüzden zenginler.
Burası muhteşem. Öyle ya da böyle sana bedelini ödetir.
Hortensia'yla kulübe gidip plaj eşyamızı alacağız.
-Geliyorum. Lorenzo da yardım etsin. -Lorenzo uyuyor.
Hayır. Sonra uyuyacak vakti olur.
Hayat, zengin dostlarla zenginleşiyor abi.
Siz beni gıcık etmeden sahile gideyim ben.
Sakın sofra takımlarını çalmayın cabrones!
-Sadece gerçek gümüşler! -Ya da güzel bir şarap.
Günaydın efendim. Buyurun.
Baba, buraya gel!
-Ne oldu? -Hortensia'yı içeri almıyorlar.
Neden? Sorun mu var?
-Hizmetçiler giremez. -O aileden.
Mekân kuralları.
Bir istisna yapamaz mısın?
Pablo Galindo'nun misafirleriyiz. Evinde…
Üzgünüm efendim. Ama kuralı tüm sakinler kabul etti.
Hizmetkârlar tesise giremez.
Sahilde de mi yürüyemez?
Üzgünüm efendim.
Amirin kim?
Bugün izinli.
-Hortensia, eve git… -O giremezse kimse girmez.
-Mekânın kuralları böyle. -Bir şey yapmalısın. Bari…
Mekân kuralları böyle!
-Pablo'yu arayacağım… -Ne gerek var efendim?
Kuralları koyan o zenginler zaten.
Hadi gidelim.
Sahilinizi alın, kıçınıza sokun o zaman!
-Resmîleşti. -Ne?
Amazon, Baja California'yı satın aldı.
-Bu kumsal artık gringolara ait. -İnanılmaz!
Bütün Meksika'yı alsınlar işte! Bizim de hayrımıza olur.
Ailemin bu denli vatanseverlikten uzak olduğunu bilmezdim.
Nasıl olurdu, bir düşünsene…
-Ne? -Aç gibisin.
Burada meyvenin tadı meyve gibi.
Nasılsın?
İyiyim.
Annem sahile gitmek istiyor. Çok uzakmış ama.
-Gün bitmeden gitmek istiyor. -Birazdan çıkarız.
Ama söylesene, işler nasıl?
-Ne işi? -Boston'da her şey nasıl?
-Hâlâ Mark'la mısın? -Evet.
-Buna inanıyor gibi değilsin. -Ondan değil.
Mark'la her şey yolunda.
Her şey değil. Asla her şey yolunda olmaz…
Ama adını anana kadar Mark'ı hiç düşünmedim.
Yani o zaman?
Bilmiyorum.
Burada olmak tuhaf.
Nerede? Sahilde mi?
Meksika'da.
Anlamıyorum.
Anlıyorsun.
Niye? Kuzenlerin burada, teyzelerin, amcaların…
-Aynen. -Aynen ne?
Hiçbir zaman olmayan her şey. Onları görmek bana bunu hatırlatıyor.
Olmayan her şeyi.
Evet. Mateo da dâhil.
Bardo'daki tek kişi Mateo değil. Bazen hepimiz onunlaymışız gibi geliyor.
Camila, ailen hep burada olacak. Evin burada, büyükannenler…
Baba, sus, ben iyiyim. Sadece üzgünüm!
Ve bu normal. Üzülmek bazen insana iyi gelir.
Sen hep bir şeyleri düzeltmek, izah etmek istiyorsun.
Bazı şeyler neyse odur.
Kira kontratım önümüzdeki ay bitiyor.
-Meksika'ya döneyim diyordum. -Niye?
Yaşamak için.
Boston'daki işin ne olacak?
İşim iyi ama orada daha fazla gelişemem artık.
Tek başıma masamda plastik tepside salata yemekten bıktım.
Meksika'da ne yapacaksın?
Bilmiyorum.
Güzel fikir ama çok daha dikkatli olmaya alışman gerekecek.
Arkadaşlarım burada yaşıyor ve başlarına hiçbir şey gelmedi.
Çünkü etrafı kapalı, güvenlikli bir mahallede yaşıyor,
her yere şoförle gidiyorlar.
Buna razı mısın? Ben değilim.
Bizim gibi pastörize gerçeklikte yaşamıyorlar en azından.
Gece dolaşabildiğin ya da toplu taşımaya binebildiğin
bir pastörize gerçeklik. Ne var?
Hayatında hiç toplu taşımaya binmedin.
-Biniyorum. -Yapma.
Santa Monica tren durağı nerede?
Ocean ve Venice arasında.
Yanlış.
Biletler kaç para?
-Bilmem. -Tabii ki bilmezsin.
Biz yetişkiniz baba.
Nerede yaşayacağımızı seçmekte özgürüz.
Tamam mı?
Camila, neye ihtiyacın varsa buradayım.
Ama iyiliğini istememe engel olamazsın.
Acele edin. Geç oldu.
Bazen senin için iyi olan bizim için iyi olmayabiliyor.
Annem bizi azarlamadan gidelim.
Nasıl gidiyor?
Gidiyor işte.
Jon ve Stephen'ı davet etmek istiyorsan söyle.
Baba…
-Paco'yu hatırladın mı? -Kimi?
Paco, Guido ve Ernesto.
-Aksolotlarım. Meksika'da yaşarken vardı. -Evet, tabii.
Ben çocukken, LA'e taşındığımızda onları da almıştım
çünkü arkadaşlarım Meksika'da kalmıştı.
Ben de Paco, Guido ve Ernesto'yu su dolu plastik bir torbaya koyup
valizimde saklamaya karar verdim.
Kimseye söylemedim.
Yeni eve geldiğimizde ilk işim valizi açmak oldu.
İçi sırılsıklamdı, plastik torba açılmıştı
ve arkadaşlarım giysilerin arasında kaybolmuştu.
Hareket etmiyorlardı, ben de acaba yüzebilecekler mi diye
onları tuvalete atayım dedim.
Battılar.
Öldüklerini anladım, ayakkabı kutusunda yatağımın altına sakladım.
Birkaç gün sonra kokmaya başlayınca onları buzluğa kaldırdım.
Hatırlıyorum, annem yemekte balık yapmıştı,
tabağıma dokunmak istememiştim çünkü ödüm kopmuştu,
ölen arkadaşlarımı yediğimizden emindim.
Ne oldu?
Bunların hiçbirini bilmiyordum. Neden söylemedin?
Sen yoktun galiba.
Fas'ta falandın sanırım.
Ya da belki evdeydin. Bilmiyorum. Hatırlamıyorum.
Fark etmez.
Havaalanı binası civarında bir bomba bulursanız
lütfen en yakın danışma kabinine getirin.
İş birliğiniz için teşekkürler.
Lütfen sola dönmeyin.
Merhaba efendim.
Gözlüğünüzü çıkarın lütfen.
-Seyahatinizin amacı nedir? -Burada yaşıyoruz.
Hayır, burada yaşamıyorsunuz. Parmak izi.
Evet. Burada yaşıyoruz. Gazeteciyim ve evim burası.
Eviniz burası değil efendim.
O-1 vizeniz var. Lütfen kameraya bakın.
Evet, O-1 vizem var çünkü burada çalışıyorum, vergi ödüyorum.
-O yüzden buraya evim diyebilirim bence. -Parmak izi.
Hayır efendim, buraya evim diyemezsiniz.
Yüzüme bakarsan beni tanıyabilirsin…
Dilimiz İngilizce.
Yeter baba.
Adın ne?
-Pardon? -Adın.
Baba, bırak.
-Kolunuzu çekin efendim. -Amirinle konuşmak istiyorum.
Buna gerek yok.
"Buna gerek yok" demek.
Geçebilirsiniz.
Sıradaki.
Göt herif. Hadi.
Gidelim.
ABD'YE HOŞ GELDİNİZ
Affedersiniz.
-Amir misiniz? -Evet.
O memur bana çok kaba davrandı.
15 yıldır burada yaşıyorum
ama buraya evim demeye hakkım yokmuş, bana öyle dedi.
Çok üzücüydü.
-Buradaki statünüz nedir efendim? -O-1 vizem var.
O zaman evim diyebilirsiniz.
Bu ülkeyi o temsil ediyorsa bir şey yapmalısınız.
Çok aşağılayıcıydı.
Üzgünüm efendim. Konuyla ilgilenirim.
O piç özür dilemeli.
-Bu adam üzgün. Onu aşağılamışsın. -Hiçbir saygısızlık etmedim.
-Agresifti. -Hayır, özür dilemesini istiyorum.
-Bayım, ben ilgilenirim. -Özür istiyorum.
Ne oldu? Baba, bırak.
Hayır, bu adam burası sizin eviniz diyecek.
-Burası eviniz değil efendim. -Ne dedin?
-Burada kural böyle. -Ne kuralı?
Bu kişinin O-1 vizesi var, ailesinin de O-3.
Buraya evim diyebilirler.
-Duydun mu? -Lütfen özür dile.
Burası evleri değil. Amerikalı değiller.
Sen nesin? Meksikalı, Çinli, lanet bir İsveçli mi?
-Bayım. -Burada büyüdüm. Burada okudum.
-Beğen, beğenme, evimiz burası. -Oğlunuza hâkim olun.
Sakin olmayacağım!
Susup saygılı olmalı.
Çocukluğumdan beri ülkedeki bu saçmalıktan bıktım.
Buraya evim demek istiyorsanız öyle olsun.
-Gözümüze bak. -Onunla böyle konuşamazsınız.
İspanyolcan var mı? Benden daha Meksikalı görünüyorsun.
Anlamıyorum.
Meksikalı olduğunu anlarlar diye mi korkuyorsun?
Amerikalıyım.
Amerika bir kıta, göt. Hepimiz Amerikalıyız.
Adımızı bile çaldılar.
-Her şeyi anlıyor. -Özür dilemedi.
-Özür dile lan. -Özür dilerim de.
-Özür dile. -Özür dile.
-Özür dilerim de! -Bana dokunma!
-Hadi ama! -Dokunma bana!
Söyle hadi!
Özür dilerim de! Söyle!
-Çok hoş bir eviniz var. -Teşekkürler efendim.
Rica ederim. Teşekkürler. İyi günler.
Lorenzo, valizini kaldır!
Tamam, ben kaldırırım.
Yürüyüşe çıkacağım. Hâlâ başım ağrıyor.
Gel buraya. Uzan biraz.
Şu yüzündeki mors ifadesi geçecek mi, bak bakalım.
Bu hâlde ödül törenine gidemezsin.
İsa'nın beyaz olduğuna inanmanızı isterlerdi.
Bu bir yalan.
İsa beyaz falan değildi. Kahverengiydi!
Hatta işin aslı Filistinliydi.
Pardon. Affedersiniz bayım.
Metro Expo Hattı'na hoş geldiniz.
Bu trenin son durağı
Santa Monica Merkez İstasyonu'dur.
Bir sonraki durak Expo Park/USC İstasyonu.
Hayır, onları rahat bırak.
Beni rahat bırak büyükanne.
Lütfen geri çekilin. Kapılar kapanıyor.
Los Angeles merkezi, 7. Sokak/Metro Center'a giriyoruz.
Trenin son durağı burasıdır.
Lütfen…
Siktir.
Bayım…
İyi misiniz?
Bayım?
İyi misiniz bayım?
Yardım lazım mı?
Yardım edebilir miyim?
Sizi anlamıyorum.
Sizi anlamıyorum efendim.
Bayım?
Sizi anlamıyorum.
Juan!
911?
İyi akşamlar.
Babamı ve tüm ailemizi temsilen bu akşam burada olmaktan gurur duyuyorum.
Son bir kaç gün hayatımın en üzücü günleriydi
ama bugün gururlu ve mutlu olmayı seçiyorum.
Size babamın konuşmasını okuyacağım.
Onu yanında taşırdı.
Amerikan Gazeteciler Derneğindeki sevgili meslektaşlarım…
Hepsi bu.
Babam ilgi odağı olmayı pek sevmez.
Sırf törene gelmemek için inme geçirdi bile denebilir.
Muhtemelen komada bize gülüyordur.
Silverio Gama Kaliforniya'yı çok sever.
Hayatının son 20 yılında burada yaşamayı tercih etti.
Bizi burada yetiştirmeyi seçti.
O yüzden evim dediği bu ülke
ona böyle prestijli bir ödül verdiği için gurur duyuyordur.
Meksika'yı da ömrü boyunca her gün özledi.
Meslektaşı ve dostu Martín Solís'in bizler için montajladığı videoyu
seyretmeden önce
bu yılın onur konuğu olan babam, Silverio Gama için
hepinizden büyük bir alkış rica ediyorum.
Hadi ama, daha yüksek!
Daha yüksek!
Bu normal mi?
-Ne? -Şu ses. Normal mi?
Evet, normal.
Çarşaflar sırılsıklam.
Altı ıpıslak.
Torba doldu herhâlde. Sanırım değiştirmeyi unuttular.
Hemşireyi çağırayım.
Bir gelişme var mı doktor?
Hayır. Beklemekten başka yapacak bir şey yok.
Tek lobda büyük bir kanama var.
-Uzun sürebilir. -Ne kadar?
Bilmiyorum.
Sence burada bizimle mi?
Bizi duyabiliyor mu?
Tabii ki burada.
Ama aynı zamanda değil de.
Koma esasen bir gizemdir Camila.
Gözleriyle ne yapıyor?
Refleks.
Elini tutunca sıkıyor sanki.
Dün biraz müzik çaldık,
çocukluğumuzdan şarkılar dinledik
ve azıcık ağladı.
Silverio… Beni duyuyor musun?
Neredesin?
Beni duyduğunu hissediyorum.
Kumandayı gördün mü?
Hayır.
…laf aramızda, asıl tartışma konusu devrim niteliğindeki satış.
Kimse ona yardım etmeye kalkmadı.
Trenin son durağındaki son yolcuydu.
Temizlikçi kadın bulmuş.
Vatandaşımız Bayan Refugio Domínguez.
Merhaba Refugio.
-Merhaba. -Bugün ona ulaşmayı başardık.
Onunla konuşma imkânımız olacak.
Hoş geldiniz. Bize olanları anlatın.
Her zamanki gibi vagonu temizlemek için trene bindim, boş olmadığını gördüm.
İlk başta adamı sarhoş sandım çünkü buralarda normal bir şey bu.
Ama sonra yerdeki balıkları gördüm.
Nasıl hissediyorsun?
Yorgun görünüyorsun.
Huzurlu.
Dingin.
Babam Santa Monica treninde ne bok yiyordu?
Daha Meksikalı gibi hissetmek istemiş.
Ama etrafta o kadar Meksikalı olunca kafası patladı tabii.
Tam bir götsün.
Birkaç gün önce Los Angeles'ta, yatak odamızda tuhaf bir şey oldu.
Yüzüstü yatıyordum,
bir şey ayaklarımdan tuttu ve çekmeye başladı.
Beni yukarı çekti, hiçbir şey yapamadım.
Çok gerçekçi bir rüyaydı.
Tam Silverio'nun inme geçirdiği sırada olduğuna eminim.
Onu Meksika'ya getirdiğin için sağ ol.
Baba!
Baba! Şu şarkının adı neydi?
Adını hatırlamıyorum ama çok seviyorum.
Hep aynı şeyi yapıyorsun.
Bir şeyi alıp götürüyorsun, sonra unutuyorsun.
Ama anne, o şarkıda babamla hep dans ederdiniz.
Oğlum, baban çok sıkıcı adamdı.
Dans etmeyi hiç sevmezdi, benimse dünyada en bayıldığım şey.
Sert adamlar dans etmez.
Evimde rahat rahat televizyon izliyordum. Şimdi beni getirdiğin yere bak.
Tek istediğim filmin sonunu görmekti.
Tamam anne ama biri bana o şarkının adını söyleyebilir mi?
Neden bahsediyorsun?
Çocukken babamın bize söylediği şarkının adını hatırlıyor musun?
-Bizi nereye getirdin kardeşim? -Bana ranchera bile söylemezdi ya.
Yine çekip gitme zenci.
Geri dön.
Beni filminde oynatmadan gidiyorsun. Figüran bile yapmadın.
Devam edin!
-Nereden geliyorsunuz? -Kuzeyden!
Cehennemden
ama cehennemde yaşadıklarının farkında bile değiller.
-Onu nereye götürüyorsunuz? -Güneye. Bu parçayla onu dirilteceğiz.
Tamamen eski hâline dönecek.
Tüm dünya güneye baksın!
O taraf olduğunu nereden biliyorsunuz?
Baba!
Lorenzo!
Diğer tarafa gitmelisiniz!
Hayır baba!
Seninle geliyoruz!
Geri dönün!
Burada size göre bir şey yok!
Ya sen?
Döndüğümde görüşürüz!
O ne zaman olacak?
Ne zaman?
Baba!
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün